(27 TEMMUZ 2009)

Gittin,

Öyküler yandı içimde…

Kaan, Silvia, Edward, Emel yandı...

Cümleleri tutuştu daha ağızlarından çıkmadan ...

Kayıp kayıklarla, olmayan denizlere sürüklendiler, korkunç şelalelerden aşağılara düştüler... Ana hatları kayıp düştüler ...

Rüzgarda dalgalanan kızıl saçları, çilleri döküldü yanaklarından,

Soğuk duruşları, şehvetli dokunuşları, sıcacık gülümsemeleri yandı...

Parmak uçlarının üzerinde yükselirken hayat; hiçliğe dağılıverdiler...

Tek celsede boşandı içimdeki cümleler, kelimelere ayrıldı, anlamsız, değersiz…

Gittin,

Orman içindeki tahta kulübe, oltalar, atlar, tüfekler, kabarık etekli masum dilberler…

Çöllerin kavuran sıcağında ter damlası olup yittiler…

İki küçük zarın inatçılığında kaybettim şansımı… Elişi yastık rahatlığında uykusuzluğum…

Gittin,

Ciltler dolusu aşk, deniz manzarası, savaş, cenaze, tutku, bilimsel mucize, inanç yandı içimde…

Olay yerine bilgi toplamaya gelen aile büyükleri duramadı kokunun keskinliğinden… 

Sedyeler dolusu cesaret, kan kaybından kendinden geçti... Sargı bezi ve morfin yetersizliğinde, derecelendirilemeyen yanıklar süzüldü eklemlerimden…

Gittin,

Kanunları tersine döndü fiziğin, yer çekimi yok, suyun söndürme kudreti, kaldırma kuvveti yok...

Kendi içine büyüyor karanlıklar, mülteci yutan hapis haytalığında…

Gittin,

Öyküler yandı içimde...

"Su serptim ateş sönsün, serptiğim su da yandı" ...