Uyuyorum. İçimdeki sana sarılıp, koynumu kokunla dolduruyorum. Sarsmak istiyorum omuzlarından rüyalarımı. Sarsıp kurtarmak girdabından hiç'liğinin.

Kulağıma fısıldıyorlar, içinde küfürler her dilden. Yalanımı yakalıyor yastığım. Yüzüm lodosa dönük, darmadağın özlemlerim.

Uyuyorum. Gözlerimden öpüyorsun. Nefesimi dolduruyorum zamanın hiçliğinde. İçimdeki orman çoğalıyor, çağlıyor, iğne yaprakların ayaklarıma batıyor. Kenarında kuru bir derenin, taş atıyorum güya suya. Zihnimde duyuyorum vardığı anı taşın dibe. Kaçak, kaçmak, kaçırılmak. Her biri ben oluyorum suretlerinin. Tek sana varamıyorum bütünlenip.

Uyuyorum. Sonrasızlığında tek kelime edesim yok gecenin. Tükenip bir nefes daha alıyorum. Ne kadar az ışık görürsem o kadar netleşiyor hayat. Üzerime yürüyor kaldırımlar, sonra bir sokak lambasıyla dalaşıyorum. Anahtarını ruhumun delik deşik ızgarasına düşürüyor bir martı. Geri istemeye cesareti yok.

Uyuyorum. Tüm paragraf başlarında uyuyorum ne tuhaf. Etrafım mor, mavi bazen de. Gözlerimi kısıyorum, daha az yalnızlık girsin içeri diye.

Bir,iki, üç. Unutuyorum sayı saymayı, hangi katta indiğim fark etmez, hangi numaralara basarsam basayım hep seni arıyorum. İki, üç. Bekliyorum. Üç. Uyuyorum.